Бродила туча над холмами
Бродила туча над холмами,
Бежала от семи ветров.
Стояла осень над лесами.
Мы шли вдвоем почти без слов.
Когда ж нас чаща поглотила,
На мшистый пень облокотясь,
Ты дар бесценный подарила.
И падала листва кружась.
Была подобна ты дриаде,
Сминая мох своим локтем.
Ах, в том языческом обряде
Мы были счастливы вдвоем!
Мы были вместе - дети леса
Среди застенчивых осин,
Что созерцали с интересом
Изгибы наших юных спин.
Был этот миг и свеж и краток,
Был наш порыв высок и чист.
И ветер меж твоих лопаток
Вдруг уронил древесный лист.
Как быстро пролетели годы,
Какой мы путь прошли вдвоем!
А лист, подаренный природой,
Хранится в рамке под стеклом.
***
PSEVDO-OVIDII TEXTVS LATINVS A DEEPSEEK
E TEXTV ROSSICO REDDITVS ET MEMORANDVM
Nubes alta vagabatur per colles,
A septem ventis fugiebat celer illa.
Autumnus silvis stabat, iam frigore mixtus.
Nos duo ibamus paene sine voce.
Cum nos absorbuit lucus vero opacus,
Tu muscoso trunco innixa,
Donum inaestimabile dedisti,
Et folia cadebant circumvolitantia.
Dryadi similis tu es corpore toto,
Muscum cubito premens tu molliter ipsa,
Et in illo ritu pagano sacro
Felices ambo fuimus nos.
Una eramus ambo liberi silvae
Inter verecundas tremulas nos populosque,
Quae spectabant nos magno cum studio
Flexus tergorum iuvenum nostrorum.
Hoc momentum et recens et breve erat,
Impetus noster altus et purus,
Et ventus inter scapulas tuas
Subito folium arboris demisit.
Quam celeriter anni transierunt,
Quam viam una peragravimus!
At folium, a natura donatum,
Servatur in tabula sub vitro.
Свидетельство о публикации №126102709057