Я в шесть встаю... Юрий Боровицкий, с белорусского
Светлой памяти моей тёти
Анастасии Прокоповны Скопич
Я в шесть встаю. Съем яблоко. Молюсь.
(У тёти Насти этому учусь.)
Бывало мать пошлёт за лошадью меня
Едва забрезжит свет начала дня.
Я постучусь - и слово крепкое сорвётся,
Войду я в дом, а тётя усмехнётся.
Она молчит и на коленях стоя,
О чистые лбом бьётся половицы.
Стою. Молчу. Мне разве помолиться?
Молюсь и я. На "Тайную вечерю"
Смотрю в углу и в Бога верю.
Я в шесть встаю. Съем яблоко. Молюсь.
Я стар, как пень, но всё ещё учусь.
Оригинал:
***
Светлай памяці маёй дзядны
Анастасіі Пракопаўны Скопіч
Устаў у шэсць. Еў яблычак. Маліўся
(У цёткі Насці гэтаму вучыўся).
Пашле было матуля па каня
Мяне да іх шчэ на дасвецці дня:
У дзверы грукну там, ці мацюкнуся,
Зайду у хату, цётцы усміхнуся.
Яна маўчыць. На ўколенцах стаіць
І б'е ілбом у чыстыя масніцы.
Стаю. Маўчу. Хіба што памаліцца?
Малюся й я. На "Тайную вячэру"
Гляджу ў куце. І Богу свайму веру...
Ўстаю у шэсць. Ем яблычак. Малюся.
Стары як пень, а ўсё яшчэ вучуся...
Свидетельство о публикации №126101904376