Я в шесть встаю... Юрий Боровицкий, с белорусского

***
           Светлой памяти моей тёти
           Анастасии Прокоповны Скопич

Я в шесть встаю. Съем яблоко. Молюсь.
(У тёти Насти этому учусь.)

Бывало мать пошлёт за лошадью меня
Едва забрезжит свет начала дня.

Я постучусь - и слово крепкое сорвётся,
Войду я в дом, а тётя усмехнётся.

Она молчит и на коленях стоя,
О чистые лбом бьётся  половицы.

Стою. Молчу. Мне разве помолиться?

Молюсь и я. На "Тайную вечерю"
Смотрю в углу и в Бога верю.


Я в шесть встаю. Съем яблоко. Молюсь.
Я стар, как пень, но всё ещё учусь.


Оригинал:


***
                Светлай памяці маёй дзядны
                Анастасіі Пракопаўны Скопіч

Устаў у шэсць. Еў яблычак. Маліўся
(У цёткі Насці гэтаму вучыўся).

Пашле было матуля па каня
Мяне да іх шчэ на дасвецці дня:

У дзверы грукну там, ці мацюкнуся,
Зайду у хату, цётцы усміхнуся.

Яна маўчыць. На ўколенцах стаіць
І б'е ілбом у чыстыя масніцы.

Стаю. Маўчу. Хіба што памаліцца?

Малюся й я. На "Тайную вячэру"
Гляджу ў куце. І Богу свайму веру...

Ўстаю у шэсць. Ем яблычак. Малюся.
Стары як пень, а ўсё яшчэ вучуся...


Рецензии