Восень. Нуда навалілася...
Холадна, страшна старэць...
Хоць бы ты мне дазванілася,
Каб маё сэрца сагрэць.
Бо твае простыя словы,
Мяккі іх сонечны гук -
Подых прыносяць цудовы
І цеплыню тваіх рук!
Я аб нудзе забываю,
Зноў з табой побач стаю...
Казкаю- мрояй люляю
Веру, надзею маю.
Веру, надзею, што ў родны
Неяк вярнуся ў мой край...
Там стрэну позірк лагодны,
Там зацвіце ў душах май.
Там я не буду нудзіцца -
Стаўшы душой маладым...
Дай малахітным напіцца
Поглядам зорным тваім!
Восень. Нуда навалiлася...
© Copyright: Станислав Шастак, 2026
Свидетельство о публикации №126101800287
Свидетельство о публикации №126101800287
Рецензии