Аднойчы смех, як полымем пячэ,
А часам задуменнасцю чаруе.
Балючы сум той рэчкаю цячэ,
Калі цябе не бачу, ці не чую.
Б'е гонар, каб прызнацца ўслых,
Не ведаю, што наперш трэба.
Высокай годнасці тваёй шчэ не пастіг,
А што спазніўся - хай даруе неба.
Зазелянеюць вербы ў хуткі час,
Што дзеецца, раскажуць чуткі.
Калі б не ты, навокал свет бы згас,
А ноч расперазалася б на суткі.
Поздняя встреча
© Copyright: Максим Троянович, 2026
Свидетельство о публикации №126092901354
Свидетельство о публикации №126092901354
Рецензии