Шэнi i стась. галава xxxix

Вечны жыд

Стась помніў, як усё прайшло:
 Калі труны верх закрывалі,
 У момант той трубу дасталі
 З труны. І сонейка зайшло...
 Хто і якія ўсклаў вянкі —
 Прапала з памяці. Сышліся
 Пасля сяброўкі, сябрукі
 У хаце ўсе і паліліся
 Пра лёс размовы і ўспаміны,
 Пра век кароткі для мужчыны.

Трубу, што Янку Стась купіў
 Калісьці ўжо даўно ў Берліне,
 На памяць ён пакіне
 У хаце, дзе дух брата жыў.
 І з памінальнай вечарыны
 Збяжыць ён хутка ў Мінск назад,
 Каб на кватэры ў кузіны
 Збыць ліпкі страх, што акурат
 Ахутваў душу павуцінай,
 Бо брата смерць была прычынай.

А там, у Валі Цыкуновай,
 Стась спадзяваўся збыць жуду,
 А з ёй трывогу і нуду,
 Да мэты крочыць каб па новай.
 Бо ў Валі сэрца залатое
 І паэтычны склад душы.
 Раскажа Цыкуноў пра тое,
 Дзе з іхняй групы «карэшы»,
 Бо быў Стась Віцю як ніяк
 І аднакурснік, і сваяк.

На трэці дзень пазваніў і Ніне.
 Яна пра брата і памінкі распытала,
 Што не змагла прыехаць — шкадавала.
 І Стась адчуў, што горыч страты гіне,
 Знікаюць змеі страху і трывогі.
 У такт размове абуджаўся свет,
 Паціху ажывалі рукі, ногі,
 І смерці аддаляўся чорны след.
 Ніна ж, адчуўшы яго адзіноту,
 Укладвала ў размову ўсю пяшчоту!

Пасля ў царкву ён пазваніў Усіх Святых,
 Дзе настаяцелем з’яўляўся айцец Поўны.
 На ўсходзе Мінска ён ансамбль стварыў чароўны,
 Архітэктураю пераўзышоўшы ўсіх!
 Храм-помнік гэты Рускую царкву напамінае,
 Якая ў Лейпцыгу больш за стагоддзе асвячона.
 Яна парэшткі тых салдатаў зберагае,
 Што жыцці аддалі, каб збіць Напалеона.
 Два Храмы-помнікі паўсталі на Зямлі,
 Каб людзі ў міры надалей жылі!

Стась з айцом Поўным пазнаёміўся ў той час,
 Калі той настаяцелем у царкве Рускай быў
 І ў Лейпцыгу з усёй сям’ёю жыў.
 Ён сустракаўся з айцом Поўным нейкі час
 Калі ў Дом Міласэрнасці даваў гумдапамогу.
 Была надзея, што царква найімаверней
 І фотатэрапіі Стаса дасць дарогу,
 І досвед свой ён на Радзіму верне.
 Ды досвед не спатрэбіўся нікому —
 З адмоўным вынікам вярнуўся ён дадому.