Стихи пишу минуты три... Юрий Боровицкий, с белору

***
Стихи пишу минуты три,
А собираю мысли вечность.
Храню их у себя внутри
Не три минуты - бесконечность.

Дар Божий - бесконечный стих.
Я за него молюсь ночами.
Он мой, я в нём всего достиг
Бессониц сонными очами.

Я ночь не спал, свой Божий дар
Берёг, как сон благого детства,
Моей души то был алтарь,
Отца и матери наследство.

В душе я этот стих ношу,
Когда грешу, когда молюся.
И Бога об одном прошу:
Чтоб дар отдать для Белоруссии.


Оригинал:


***
Сам верш пішу мінуты тры,
А ўражанні збіраю вечнасць.
Нашу іх у сабе ўнутры,
Там іх не тры, там – бесканечнасць.

Бясконцасць вершаў – Божы дар.
Я за яго плачу начамі,
Ў якіх сабе я – гаспадар
З бяссоннем спітымі вачамі.

Не спіўся сам, бо Божы дар
Мне берагчы, як сон дзіцяці;
Бо ён – душы маёй алтар
І спадчына ад бацькі з маці.

Ўбіраю ўражанні ў душу,
Калі грашу, калі малюся,
І Бога аб адным прашу:
Каб дар аддаць свой Беларусі.