Катри Ломакиниди. Не однозначность. Рус. Бел

             


              ... как зной и стужа, как мот и скряга,
                как сталь с фанерой, огонь с бумагой...
                два антипода из мира Разность, –
                где мягкость глины и твердь алмаза...


На грани фола... По самой кромке...
Не для экстрима... Поблажкам – прочерк!
Вердикт на "Счастье" нещадно скомкан...
Шаг – запятая, шажочек – точка.
Без эпатажа... Орлицей в Небе...
Протяжность выси дробя на йоты...
Отняв у тучи волнистый гребень...
Мир под ногами... ничтожно продан.
... Урывки мыслей... Гнетущесть фразы...
("Как много текста!") Груз дум – Былое...
Жаль  – то, что Мудрость пришла не сразу
(не поддавался стр-роптивый разум!)...
 –
А там, на старте, нас было Двое...
...
Растаял призрак... Наsta la vista...
Без кома в горле... В знак притупленья...
Ни абордаж, ни дары, ни приступ...
Костер горел бы, да пламя – пленник...
...
Внизу твой Город... – что врет, как дышит...
В нем спертый воздух и... смрад клоачный...
Пыль терракота – ползучей мышей...
(А я – опять!! – на обрыве крыши)
Не-со-вмест-имость... Не-одно-знач-ность...

***


Не-суме-шчаль-насць...
Katri Lomakinidi
               


                ... як спёка і сцюжа, як мантач і скнара,
                як сталь з фанерай, агонь з паперай...
                два антыпода са свету Рознасць, –
                дзе мяккасць гліны і цвёрдасць веры..


На грані фала... Па беразе вечнасці...
Дзеля экстрыму... Патуранням – прочырк!
Вердыкт на "Шчасце" неміласэрна скамечаны...
Крок – коска, крочак – кропка.
Без эпатажу... Арліцай у Небе...
Працяжнасць высі дробнячы на ёты...
Адняўшы ў хмары хвалісты грэбень...
Свет пад нагамі... нікчэмна прададзены.
... Урыўкі думак... Бадзяга фразы...
("Як шмат тэксту!") Груз дум – Мінуўшчына...
Шкада  – тое, што Мудрасць прыйшла не адразу
(не паддаваўся стары розум!)...
 –
А там, на старце, нас было Двое...
...
Растала здань... Наsta la vista...
Без камяка ў горле... У знак прытуплення...
Ні абардаж, ні дарункі, ні прыступ...
Вогнішча гарэла б, ды полымя – палонны...
...
Унізе твой Горад... – што хлусіць, як дыхае...
У ім сапрэлае паветра і... смурод ад плахі.
Пыл тэракота – паўзучай мышшу...
(А я – ізноў!! – на абрыве даху)
Не-су-мешч-альнасць.. Розныя птахі...

   Перевёл Максим Троянович


Рецензии