Вузкаю дарогаю сцежачка канвой,
Значыцца трывогаю будзе вобраз твой.
Нешта мучыць даўняе, нібы што гняце,
То маё прыданнае вершамі расце.
Думаў запытаецца голас у неспакой,
Упэўнены, застанецца ад сустрэч сувой.
Не дайсці з пытаннямі да чужой душы.
Бо не ўсе растаннямі ценькія лаўжы.
Будзе восень ранняю, па лістах відаць,
Сеяў лад з казанаю – не прыйшлося жаць.
Вузкаю дарогаю сцежачка канвой,
Бачыцца трывогаю былы вобраз твой.
Тревожная осень
© Copyright: Максим Троянович, 2026
Свидетельство о публикации №126060801447
Свидетельство о публикации №126060801447
Рецензии
