Владимир Бордюгов. Уключина. Рус. Бел

Скрипит, скрипит уключина,
По борту бьёт вода.
Цепочка в бухту скручена,
Покуда не нужна.

Сперва едва, меж лодками,
От пристани тайком...
И упираюсь ножками,
Гребу под ветерком.

И брызг едва касается
Некрепкое плечо,
И лодка вырывается
Туда, где глубоко.

И эта речка старая
Меня несёт, несёт...
Спокойная, усталая,
Качается, течёт.

И сколько было брошено
В неё простых монет,
А сколько трав покошено,
Не вспомнит и рассвет.

И думал, как намечено,
Что к вечеру вернусь...
Да всё скрипит уключина,
Как святая Русь...

Уключына
 
Рыпае, рыпае ўключына,
Па борце б'е вада.
Ланцужок у бухту скручаны,
Пакуль не патрэбна.

Перш ледзь, між лодкамі,
Ад прыстані ўпотай...
І ўпіраюся ножкамі,
Грабу пад ветрыкам.

І пырсак ледзь кранаецца
Нямоцнае плячо,
І лодка вырываецца
Туды, дзе глыбока.

І гэта рэчка старая
Мяне нясе, нясе...
Спакойная, стомленая,
Качаецца, цячэ.

І колькі было кінута
Ў яе простых манет каханак,
А колькі травы кошана,
Не ўспомніць і світанак.

І думаў, як вызначана,
Што да вечара вярнуся...
Ды ўсё рыпае ўключына,
Як святая Русь...

    Перевёл Максим Троянович


Рецензии