Параўнялася ноч сёння з днём,
Счаравала яго мілатою.
Абагрэў яе ў ранку агнём
Дзень вясёлкай расінак святою.
Белы кужаль туману ірдзеў
Пералівамі красак вясёлкі,
Ахінаў сэрца сонечны спеў
Салавейкі - мядовы і волкі.
Але дня так чакалі ўсе:
Лясы, птушкі, расліны і людзі,
Бо ён сілу цяпла ім нясе
І марознаю ночка не будзе.
Кожны дзень дабаўлялася спраў
І ўсё меней хвілін для мілосці
І, хоць ночку дзень палка кахаў,
Карацей ўсё ж заходзіў у госці.
Так журылася ночка ў самоце,
Вечарамі дня ў госці чакала.
Ён прыходзіў слабы і ў турбоце
Ночка ў сне яму сілы давала.
Ранкам дзень прачынаўся бадзёры,
Цалаваў яе ружай туману,
Поўны сіл быў, скараў нават горы
І жыццё дараваў акіяну.
Ружа туману
© Copyright: Станислав Шастак, 2026
Свидетельство о публикации №126032208361
Свидетельство о публикации №126032208361
Рецензии