«Паэт паэту – вораг”
Анатолій Аўруцін
Пейзаж – прыемныя дзівосы,
Бярозы распусцілі косы,
Сасонкі сталі ў радочкі,
Пад імі белыя грыбочкі,
А поле – быццам круг вялікі,
У начы шныраюць козы, дзікі,
Зайцы ды лісы, курапаткі,
Ім разгуляцца тут негадкі.
Ёсць сіні бор, ёсць цёмны бор,
Бярэ за душу той прастор.
А калі неба ў аблоках,
Тады плывуць яны далёка,
Здаецца, што і сам ў палёце,
Хоць і сядзіш на нізкім плоце.
А калі выйдзеш у поле зрання,
Як не пісаць апавядання?
Вось птушкі ў небе заспявыюць,
І аж да зорак не змаўкаюць.
Калі кукушка закукуе,
Уся акруга плач пачуе.
Тут маё шчасце, мая доля,
Не раставаўся б аніколі.
Моё счастье
© Copyright: Максим Троянович, 2026
Свидетельство о публикации №126032207655
Свидетельство о публикации №126032207655
Рецензии
Тут мое счастье, моя доля
Не расставался бы николи
Так хорошо от этих слов, Максим
Прекрасного вечера!
Лора Ланко 23.03.2026 18:54 • Заявить о нарушении
Не расставался бы николи
Так хорошо от этих слов, Максим
Прекрасного вечера!
Лора Ланко 23.03.2026 18:54 • Заявить о нарушении