Зімовы сон яшчэ трымае горад,
І вецер б’ецца ў шыбы, як жывы.
Але ў душы — ужо не страх, не холад,
А ціхі шэпт абуджанай травы.
Мы верым у вясну, як у збавенне,
Што прыйдзе час — і скончыцца зіма,
І кожнае няпэўнае імгненне
Напоўніць сонца светлая кайма.
Зямля прачнецца пад высокім небам,
Дзе першы крок павольна робіць сон-трава.
Ёй шмат цяпла, яскравасцi ня трэба —
Яна сама, як вестка, што жыва.
За ёй пралеска — вока акіяна,
Што ў лесе свеціцца блакітам між галін,
І першацвет, што ўсходам сакавітым раннім
Разбурыць шэрасць стомленых далін.
Няхай вясна нас лечыць мяккім словам,
Няхай даруе ўсім нам цеплыню.
У гэтым свеце, вечна старым, вечна новым,
Мы зноў ідзём да светлага агню.
Квітней, мой край, і кветкамі, і доляй,
Надзеяй добрай сэрцы абуджай.
Вясна ідзе — па лесе і па полі —
У наш цудоўны беларускі край.
Да светлай вясны
© Copyright: Тадеуш Други, 2026
Свидетельство о публикации №126030203814
Свидетельство о публикации №126030203814
Рецензии
Цудойныя словы аб родным краі і вясновай пары! Поспехаў і натхнення!
Валентина Ментуз 02.03.2026 19:07 • Заявить о нарушении
Валентина Ментуз 02.03.2026 19:07 • Заявить о нарушении
Дзякуй вялікі, чытайце на мове іншыя мае творы тут
http://stihi.ru/avtor/2father2&book=1#1
Тадеуш Други 02.03.2026 19:15 Заявить о нарушении
http://stihi.ru/avtor/2father2&book=1#1
Тадеуш Други 02.03.2026 19:15 Заявить о нарушении
