Можа мне такі лёс Божа даў назнарок,
Каб прышлося мне жыць за мяжою.
Каб не чуў я трасянкі — і мову збярог
З мілагучных крыніц чысцінёю.
Каб не бачылі вочы, як нікне дабро,
Як знікаюць любоў і пашана.
Годнасць топчуць у гразь, а Адама рабро
Стала цацкай вяльможнага пана.
Каб не мусіў служыць хамавітым панам
Ці паўпанкаў гайні брудна-шэрай,
Каб меў мару і мог да яе крочыць сам,
Каб людзей дабрабыт быў мне мерай.
Каб мой досвед дарогу ў прагрэс асвятляў,
Даваў руху туды накірунак.
Каб не вёў папуліст, а куды — сам не знаў,
Бо ўладарыць — ягоны ласунак.
Можа мне, назнарок, Божа даў такі лёс,
Што ў жыцці зведаў шмат перашкоды.
Каб я мову матулі, як зрэнку бярог,
Каб у душах жывіў дух свабоды!
Можа лёс мой такi
© Copyright: Станислав Шастак, 2026
Свидетельство о публикации №126021405985
Свидетельство о публикации №126021405985
Рецензии