Вадалеям

Марозны іней іскрамі заранкі
Асыпаўся на дрэвы і кусты,
Навокал мора белай мілаты
У мроі прадвясенняй калыханкі.

Шацёр нябесны ў ранішняй сінечы,
Галіны дрэў у срэбраным уборы,
Высока ззяюць Вадалея зоры -
Шлях у прытулак кажуць чалавечы.

Сад-аль-Ахбія ўсім пуць абвяшчае,
Праз змрок вядзе да роднага парогу,
Каб блаславеннаю была твая дарога ,
Аб тым Сад-аль-Сууд надзейн дбае.

Скат распаліў ціхі агонь прыходу,
Што абяцае шчасце, дом, спакой,
Каб адпачыў вандроўнік там душой
І для бадзяння страціў бы нагоду.

Хто ў знаку Вадалея нарадзіўся,
Той мае болей у душы цяпла,
Бо да Вясны Зямля ўжо паплыла.
І яе водар у паветры абнавіўся.

А нараджэнне шчасця дадало,
Бо радасна памножыла ўсіх шлях;
На голас звонкі салавейкі ў снах,
На ўсмешкі немаўлят, на іх цяпло.

Матулі ўвечар песьняй калыхалі,
У казак край вяла яе сцяжына
У мараў край - для немаўлят адзіна,
Каб яны ў снах чуллівасць набывалі.

Каб, як належыць Вадалею, вырасталі
Дапытлівымі, поўны мараў і святла,
Каб дабрыня штандарам іх была,
І ў вольны край, у будычыню звалі.

Дык пажадаем жа сябрам па Вадалею
Шчаслівых дзён — каб іх дом быў трывалы;
Каб адшукалі яны радасці прычалы!
Падымем келіхі і вып'ем за надзею!