Сяджу адзін, сумую, плачу
Над мілатой былых гадзін…
Успамінаю Шчару, Начу,
Хлапцоў тутэйшых і дзяўчын.
Сяджу адзін. Былое сеецца
Зімы пялёсткамі ў вакно,
І сэрца ўспамінам грэецца,
Жадае жыць усёадно...
І зноўку хоча чараваць,
Каб быць аднойчы счараваным,
Грахі прызнанняў дараваць,
Каб загаіць на сэрцы раны.
Сяджу і плачу тут адзін
Ад смутку ціхага, нямога…
Хвілін працягам ці гадзін
Зямная скончыцца трывога?
Зiмовыя пялёсткi памяцi
© Copyright: Станислав Шастак, 2026
Свидетельство о публикации №126013107534
Свидетельство о публикации №126013107534
Рецензии