Не бывае инакш. бел

Неяк сніў я дзяцінства гадзіну
Бы ля хаты з бацькамі стаім,
Хоць няздольны убачыць Радзіму
У цяперашнім стане сваім

Бы ўсё бачу і чую навокал:
Галасок пастухова ражка,
Жаўрука спеў у небе высокім,
Ды дзявочыя песні з лужка.

Басаногае наша дзяцінства
Дзе цікавасць яшчэ да ўсяго,
У Душы дзе з прыродай адзінства
Дзе пакуль не знаёмы з тугой.

Памяць сэрца напоўніла боллю
Тут калісьці ўальбом маляваў
І пры газавай лямпе, пад столлю,
Вечарамі урок рыхтаваў.

Нібы бачу зіму, снег глыбокі,
Дзе “ляталі” вясёлай гурбой
З Качаніхі-гары крутабокай.
Першы раз дзе сустрэўся з табой.

Бачу, клас наш дзясяты- той вечар-
Школьны баль дзе мы данчым з табой.
Абдымаў калі юныя плечы
Пад бягучы на бераг прыбой.

А у роднай мне бацькавай хаце
Не пабыць, як не бачна і дня.
Бо няма ужо Таты і Маці
Як і вёсачкі нашай няма.

Гукі, гукі вакол, успаміны
Праз жыцце ад дзяцінства прайшлі,
А рахунак вядома адзіны
Не бывае інакш на Зямлі!