Стась Высоцкi 27

Грасіэла

Аднойчы, чуць пастукаўшы рукой,
Яна зайшла i папрасiла дапамогi,
Бо не змагла пасля цяжкой дарогi,
Валiзку з рэчамi занесцi ў пакой.
Стась дапамог, каб скрасiць адзiноту,
Ды выведаць жывуць як за мяжой,
Яна ж, адчуўшы сэрцайкам турботу,
Ахiнула яго сваёй душой!
Зварыла чай, памыла вiнаград...
Стась слухаў смех, пiў сонцы вачанят.

З тае пары ў вячэрнiя хвiлiны
Пачуў Стась многа пра жыццё ў чужыне:
Яна ж з'явiлася на свет у Аргенцiне,
Лiцьвiнка - мама, венгр - тата дзяўчыны.
Пасля палячку падсялiлi ў пакой,
Iм Аня Герман:"Раз адзiн" спявала
I навявала гэтакi спакой,
Што сэрца пра ад'езд i забывала!
Cунiчныx вуснаў мёд, брывo ад гарнастая
Поўных 16 год! Цнота сама сьвятая!

Заканчвалася восень. У лiстападзе
На землю лёг бялюткi першы снег
I хоць на сонцы капала са стрэх,
Стаялi елкi ў срэбраным нарадзе.
Стась пашпарт атрымаў. З бiлетам на Берлiн
Зайшоў да Грасciэлы развiтацца.
Пачуўшы навiну, яна ў момант адзiн,
Панiкла галавой i стала апранацца.
"Хадзем!" - сказала Стасю. "На ўспамiны
Я падарую табе фота Аргенцiны!"

У фотаатэлье здзiвiлiся з замовы
Да вечара зрабiць па шэсць розных  партрэтаў
У профiль i ў анфас - яна жадала гэта.
Абрала з iх адзiн i напiсала словы:
"Няхай табе мой твар,
Як глянеш на чужыне,
Напомніць сэрца жар,
Ўзрасло што ў Аргенцiне!"
I раптам яму ўсё, як сонца ясным стала;
Яна ўжо не дзiцё i ў першы раз кахала!

Каб сцiшыць яе боль, ён выбраў сваё фота
I напiсаў, расплакацца гатовы,
На адвароце ёй такiя словы,
Дзе болем сэрца стала яе цнота:
"Ад'язджаю я, ды i  ў чужыне,
Дзе не так сiнее неба край,
Сонца вачанят тваiх не згiне
I не змоўкне говару ручай!
Будзе мне твой сьмех, як ранак звонкi -
Прывiтаннем з роднае старонкi!"

Рэшту фотаздамкаў Грассiэла
На шматкi маленькiя парвала,
Нiбы гэтым знаць яму давала,
Што другiх каханняў не хацела!
На пероне, як цягнiк пад'ехаў,
Абняла i цiха прашаптала:
"Я цябе кахаю!" Слоў тых рэха
Стася ўсё жыццё суправаджала!
Адляцеў гарачы пацалунак у свiсток апошнi цягнiка,
Ды застаўся ў  памяці малюнак - лебядзя крылом яе рука!

Шлях, як цягнiк рушыў на чужыну,
Злiўся Стасю ў нейкае трызненне
Цi то ў сон цяжкi, што на iмгненне,
Наляцеў i следу не пакiнуў.
За вакном плылi Варшава, Познань
Лес, азёры поўныя вады.
Сэрцу станавiлася марозна:
"Што шукаю? Еду я куды?"
У вокны мокры снег, iмжа ляцела.
А ў вачах стаяла Грасiэла!


Рецензии