Дабранач!
Дабранач! Прагучала ў адказ.
Завіслі словы між граніц якраз
Я ўбачыў малахітавыя вочы!
Яны пераліваліся зялёным
І ззялі сінявой льняных палёў
Былі яны святлей каханых слоў
Расцвечвалі сабою ўзгоркау склоны!
Ноч расцвітала ззяннем іхніх зор
А месяц церушыў свае сляды
На лес, на поле, на лугі , сады
І веў са мной душэўны разгавор!
Свидетельство о публикации №118030112225