На двары хай свеціць сонца
Ці зноў дождж няхай іль'е -
Я люблю яго бясконца,
Сілы ж інтэрнэт дае.
Часам ён слабы, нягеглы
Ці глухі, як дзед стары
Ды ўсё ж любы, бо як збеглы
Так люблю пагаварыць
Забываю адзіноту
І што недзе ты адна
Бачу ўсё адно работу
Ад цямна і да цямна.
Ды чакаю той хвіліны,
Калі мне пазвоніш ты;
Голас з любае краіны
Саладзей за спеў святы
Аддыхаю з ім душою
Толькі просіць цела так,
Каб хутчэй пабыць з табою
Роднай мовы адчуць смак!
Кожны мускул жарсцю млее,
Клетка кожна водар п'е,
Што нясе яе лілея,
Слодыч, што яна дае дае.
Дык няхай ж пахвалёны
Будзе Бог наш - інтэрнэт!
Я люблю яго законы
І аб гэтым мой санэт!
Санэт iнтэрнэту
© Copyright: Станислав Шастак, 2017
Свидетельство о публикации №117060705509
Свидетельство о публикации №117060705509
Рецензии