Кеволеч. Владимир Некляев

Он жил не так, как все...
Цветы держал он в вазах,
Пенсне носил на ниточке суровой,
И каждый год платил без споров взносы
В пользу добровольных обществ,
Лишь осенью он отдыхал, не летом,
И ехал не на юг он, а под Минск,
И мёрз там восемнадцать дней на даче,
Похожей на собачью конуру,
Таскал повсюду за собою скрипку,
Но никогда никто нигде не слышал,
Чтоб он играл на ней или хотя бы
Ещё кому-то он давал играть...
Вот так он жил.
А рядом
Жил сосед и не держал
Цветов он в вазах, не носил пенсне,
Ругался вечно из-за взносов, в августе
Отдыхал, и ездил лишь на юг,
А иногда он сам играл на скрипке,
Но никогда никто нигде не видел,
Чтоб он носил её с собой или хотя бы
Ещё кому-то он давал носить...
Так жил сосед.
Вот так они и жили,
Друг перед другом, словно в зеркале,
И может, кто-нибудь из них
Жил так, как надо,
И кто-то, значит,
Жил наоборот.

Перевод с белорусского:
Дмитрий Волжанин

*

Кевалач.   Уладзімір Някляеў

Ён жыў не як усе...
Трымаў у вазах кветкі,
На нітцы суравой насіў пенснэ,
Штогод плаціў без спрэчкі ўсе узносы
У карысць добраахвотных таварыстваў,
Адпачываў не летам, а увосень,
I ехаў не на поўдзень, а пад Мінск,
I мерз там васемнаццаць дзён на дачцы,
Падобнай на сабачую буду,
Цягаў усюды за сабою скрыпку,
Але ніхто, нідзе не чуў ніколі,
Каб ён іграў на ёй або хаця каб
Даваў камусьці іншаму іграць...
Вось так ён жыў.
А побач
Жыў сусед і не трымаў
У вазах кветкі, не насіў пенснэ,
Заўжды з-за ўзносаў лаяўся, у жніўні
Адпачываў, і ўсё на поўдзень ездзіў,
I час ад часу сам іграў на скрыпцы,
Але ніхто нідзе таго не бачыў,
Каб ён насіў яе з сабой або хаця каб
Даваў камусьці іншаму насіць...
Так жыў сусед.
Вось так яны жылі
Адзін перад адным, нібы ў люстэрку,
I, мабыць, нехта з іх
Жыў так, як трэба,
I нехта, значыць,
Жыў наадварот.