Пачуццё невыказнай тугі па радзіме,
дзе вячерняе сонца ружовіць тучанскія плёсы,
дзе с табою малымі калісці хадзілі,
адналькова наіўныя, ты і я босы.
Дзе салоўка пяе, дзе зязюля куе,
можа лічыць спатканні с табою,
дзе нам Божа дае, веру, як не стае
верыць, што будзем разам абое.
Бо як быў бы адзін, беларус ці ліцьвін,
я б не здолеў дадому вярнуцца,
не пазнаў бы туцкіх колісь родных мясцін,
не змагла б мне багіня ўсміхнуцца!
Пачуццё невыказнай тугi па радзiме
© Copyright: Станислав Шастак, 2015
Свидетельство о публикации №115052509339
Свидетельство о публикации №115052509339
Рецензии