Шчасце
Што ў далонях не ўтрымаеш.
Бачыш праз яго цяпло,
Ані разу не стрымаеш.
Не пачуеш яго гук,
Не разбіўшы раптам у друзкі...
Бо слізгае часта з рук
На жыццёвай сцежцы вузкай.
А мо’ гэта і не шкло,
А празрыстая ільдзіна:
Адлюстроўвае святло
І надзей, і ўспамінаў;
Ззяе ў іскрах, бы крышталь,
Грае сонечнымі снамі...
Але ўсё адно — на жаль —
Тае кроплямі між намі.
Ці, мо’, шчасце — люстра гладзь,
Што не зменіць анічога?
Не адняць і не дадаць —
Толькі водбліск ад жывога.
Толькі тое, што ўжо ёсць,
Толькі тое, што ўжо маем...
Бачым гэту прыгажосць
І ўсім сэрцам успрымаем.
Свидетельство о публикации №126111902207