Шчасце

Шчасце наша — быццам шкло,
Што ў далонях не ўтрымаеш.
Бачыш праз яго цяпло,
Ані разу не стрымаеш.

Не пачуеш яго гук,
Не разбіўшы раптам у друзкі...
Бо слізгае часта з рук
На жыццёвай сцежцы вузкай.

А мо’ гэта і не шкло,
А празрыстая ільдзіна:
Адлюстроўвае святло
І надзей, і ўспамінаў;

Ззяе ў іскрах, бы крышталь,
Грае сонечнымі снамі...
Але ўсё адно — на жаль —
Тае кроплямі між намі.

Ці, мо’, шчасце — люстра гладзь,
Што не зменіць анічога?
Не адняць і не дадаць —
Толькі водбліск ад жывога.

Толькі тое, што ўжо ёсць,
Толькі тое, што ўжо маем...
Бачым гэту прыгажосць
І ўсім сэрцам успрымаем.


Рецензии