Бусел-вястун
Да курганаў дзядоў душой прыхілюся,
Да зямлі пакланюсь святыням бацькоў —
Хай краіну маю бароніць анёл.
Мы жылі, як маглі, як Бог нас прымусіў,
Каб лётаў у небе заўсёды наш бусел.
Над нівай шырокай і сіняй ракою
Ён клёкатам будзіць надзеі і мроі.
І колькі б дарог я ў свеце ні змераў,
У птушку святую тутэйшую веру.
Хай буслянка заўжды будзе на хаце —
Жывуць цэлы век матуля і бацька.
Хай клёкат бусліны над светам ліецца,
Пакуль наша сэрца шчырае б’ецца!
Уздымае на крылах ён гонар краіны.
Ведайце ўсе: беларусы адзіны!
Хай жыве і вядзецца беларуская птушка,
Прыкмета спакою каханай зямлі!
Гонару сімвал роднай краіны,
Бусел-вястун, што кружыць у вышыні,
Каб шчасце і дзеці ў кожнай хаце
З клёкатам гэтым заўсёды былі!
Пад небам блакітным і зорак святлом
Ён захіляе крыламі наш дом.
Радзіму маю ёй заўжды ганаруся —
Дзе жыве і вядзецца беларускі мой бусел!
Свидетельство о публикации №126111206573
Тьяната Сакаулкья 13.11.2026 01:04 Заявить о нарушении
Дзимитрый Сцяпанау 13.11.2026 09:53 Заявить о нарушении
З прадмовы да кнiгi:
Над усёй нашай краінай, наставіўшы белыя ветразі крылаў, планіруюць буслы. Іх многія і многія тысячы - хто лічыў? На вільчыках сялянскіх хат, на дрэвах, на калонах старых разбураных палацаў, на слупах капліц сярод маладога зялёнага жыта. Гнёзды паўсюль. І таму мне здаецца, што ў гэтыя - і не толькі ў гэтыя - дні зямлю нашу, Беларусь, можна назваць «зямлёю пад белымі крыламі».
Пасля гэтых радкоў бусел ужо не проста сімвал Беларусі, а нешта амаль роднае і неаддзельнае ад яе вобраза. Ёсць у Караткевіча рэдкі дар, некалькімі словамі зрабіць так, каб ты не проста ўбачыў сваю зямлю, а адчуў яе. І белыя крылы над ёю - адзін з тых вобразаў, якія застаюцца з табой на ўсё жыццё.
Тьяната Сакаулкья 13.11.2026 17:31 Заявить о нарушении