Ты памятай мяне
Ты памятай мяне, калі сыду
Да меж маўклівых у далечыне.
Ты руку не ўтрымаеш на бяду,
Калі замру паўкрокам у паўсне.
Ты памятай мяне ў той дзень за днём,
Дзе больш не будзе планаў і надзей.
Праз памяць зразумееш, як праз сон:
Ужо позна раіць, моляцца раней.
Але калі забудзеш нехаця
І зноў успомніш раптам — не тужы:
Не знішчаць тлен і цемра на душы
След незабыўны маіх даўніх дум.
Твая ўсмешка паміж забыцця
Лепш за бясконцы ўспамінаў сум.
О переводе
В белорусском переводе стихотворения Кристины Россетти Remember мне хотелось сохранить не только тему памяти и расставания, но и ту особую сдержанность, за которой скрывается непроговорённая просьба.
Героиня хочет, чтобы её удержали. Само расставание для неё — беда, но она не решается назвать эту боль прямо, не желая ранить избранника и нарушить уважение к принятому ими обоими решению. Поэтому просьба помнить становится единственным способом остаться рядом, не требуя невозможного.
«Да меж маўклівых у далечыне» — это граница, за которой уже не прозвучит ни одно сказанное здесь слово. Там невозможно будет продолжить разговор, объясниться или что-либо изменить.
Особое значение приобретает мысль о запоздалом понимании: советы уже не помогут ушедшему, молиться и просить о спасении нужно было раньше. Память не возвращает возможность действовать, но позволяет осознать то, что при жизни могло остаться незамеченным.
В финале мне было важно не превращать память в обязанность бесконечно скорбеть. Героиня разрешает любимому забыть её, если так сложится жизнь. И даже случайное возвращение её образа не должно становиться причиной печали.
Забвение здесь — не пустота и не предательство. Это пространство, в котором человек может снова улыбаться после трагического расставания. И эта улыбка дороже бесконечного сожаления.
Пра пераклад
У беларускім перакладзе верша Крысціны Расэці Remember мне хацелася захаваць не толькі тэму памяці і расстання, але і тую асаблівую стрыманасць, за якой хаваецца нявыказаная просьба.
Гераіня хоча, каб яе ўтрымалі. Само расстанне для яе — бяда, але яна не адважваецца назваць гэты боль наўпрост, не жадаючы параніць выбранніка і парушыць павагу да прынятага імі абодвума рашэння. Таму просьба памятаць становіцца адзіным спосабам застацца побач, не патрабуючы немагчымага.
«Да меж маўклівых у далечыне» — гэта мяжа, за якой ужо не прагучыць ніводнае сказанае тут слова. Там немагчыма будзе працягнуць размову, растлумачыцца ці што-небудзь змяніць.
Асаблівае значэнне набывае думка пра запозненае разуменне: парады ўжо не дапамогуць таму, хто сышоў, маліцца і прасіць аб паратунку трэба было раней. Памяць не вяртае магчымасць дзейнічаць, але дазваляе ўсвядоміць тое, што пры жыцці магло застацца незаўважаным.
У фінале мне было важна не ператвараць памяць у абавязак бясконца смуткаваць. Гераіня дазваляе каханаму забыць яе, калі так складзецца жыццё. І нават выпадковае вяртанне яе вобраза не павінна станавіцца прычынай журбы.
Забыццё тут — не пустата і не здрада. Гэта прастора, у якой чалавек можа зноў усміхацца пасля трагічнага расстання. І гэтая ўсмешка даражэйшая за бясконцае шкадаванне.
Свидетельство о публикации №126111204478