С дрвета лист падне. На сербском

С дрвета лист падне —
на росу, на траву, на земљу, —
и покрије собом
нечије неотпевано тело...
Многа столећа пре
ту је умрло и сатрулело...
Ал’ име његово —
чак ни молитвено —
нема ко да сазна...

Колико крстова је —
на путевима,
на гробљима,
на ветровима...

Колико душа
што превремено,
уморне крај њих почивају:
не завиде никоме,
не варају
и већ не воле —
у очима потомака њихових
неугасла искрица гори...

…Ускоро лист мора пасти
на плодно наручје земље,
и срешће га
са мајчинским
безсузним чекањем...

Тихи глас траве —
ти се састојиш
од дахова наших,
наших шапата,
стенaња,
признања, —

СВИХ —
умрлих,
а у Бога —
живих...

…Тихи глас
траве...



Перевод на сербский сделала я сама, с помощью нейросети,
5 ноября 2026 года.


Оригинал моего стихотворения (на белорусском) здесь:
http://stihi.ru/2015/12/17/1090


Цiхi голас травы...

З дрэва ліст упадзе –
 на расу, на траву, ня зямлю, –
І акрые сабою
 чыёсь неадпетае цела…
Шмат стагоддзяў таму
 тут памерла яно і сатлела…
Ды імя яго –
 нат’ малітоўна –
Я не назаву…

Колькі ў свеце крыжоў –
 на шляхах,
 на кладах,
 на вятрах…

Колькі душ,
што заўчасна,
стамлёна ля іх спачываюць:
Не зайздросцяць нікому,
не маняць
і ўжо не кахаюць –
Іх нязгаслы агеньчык
гарыць у нашчадкаў
ў вачах…

…Скора ліст упадзе –
на ўрадлівае ўлонне зямлі,
І сустрэне яно –
з мацярынскім
бясслёзным чаканнем…

Ціхі голас травы –
ты складаешся
з нашых дыханняў,
Стогнаў,
шэптаў,
прызнанняў, -
УСІХ –
памёрлых,
ды ў Бога –
Жывых…

…Ціхі голас травы…