Пять лет прошло Аскер Коркмазов
***
Пять лет прошло, а сердце будто рвут когтями.
Тавром калёным каждый год свой оставляет след.
Горячий ключ иссяк – нет сил забыть. Ночами
Томлюсь, но хладу не сгубить хорошее во мне.
Без тени ревности, даря надежду взглядом,
Дух согревала – Богом прощена навеки будь.
Души; врачуя скорби словом добрым – рядом
Теплом своим наш от кручины сберегала путь.
Я рук не опускал, несбыточной жил грёзой.
Старался верить истово в слепой самообман:
Больной – знать не хочу, что болен безнадёжно.
Мечта в узде рассудок держит, не сойти б с ума.
Страданья узел мне в груди распутать не дадут,
Пока от уха твоего путь к сердцу не найдут.
***
Беш джыл ётдю джюрегими тырнагъанлай,
Бирер тюрлю ызын къоя, хар бириси.
Сен джылытмай, мен унутмай, талпыгъанлай,
Хыны этиб суутмадынг бир игиси.
Къызгъанмайын келдинг джылы къарамны,
Ол къылыгъынг ючюн сау бол дейме санга.
Докторуну джылы сёзю ауругъанны,
Кёллендириб умут бериб турад аннга.
Мен да алкъын тюнгюлмейн джашайма,
Кёл эте да, алдай кеси – кесими.
Ма ол къыйын ауругъаннга ушайма,
Ашхы умутла къоюб кетмей эсими.
Тарыгъыуум тюйюмчекни тешалмайын,
Къулагъынгдан джюрегинге тюшалмайын.
Свидетельство о публикации №126110404276