Так часта поспехі чужыя
Скрабуцца ў сэрцах, быццам мышы.
Як бы пад соллю рана ные,
Бы ў жылах звер галодны шнырыць.
Сціскае зайздрасць так балюча
Душу і сэрца, да змяртвення.
Цяжарам з завідкаў наўючым
Свой воз, губляючы натхненне.
Не разумеем — з Богам спрэчка,
Яму выкладваем наш козыр.
Дыханне сціснуўшы вуздэчкай,
Свае не заўважаем зоры.
Рука Гасподняя у кожным
Прасее будучыні зерне,
А зайздрасць вырве з ветрам злосным
Расткі, лёс да адхону зверне.
Да поспехаў чужых павага
Гадуе колас ў родным полі,
А зайздрасць нас частуе брагай,
Ды бродзіць, сэрцайка няволіць.
Шчымiць зайздрасць сэрцы
© Copyright: Мария Мучинская, 2026
Свидетельство о публикации №126110304620
Свидетельство о публикации №126110304620
Рецензии