***
О, колькі іх, што талент загубілі!
Пілі не з тымі, з тымі не жылі
І ні сябе, ні творчасць не любілі
І зніклі раптам з гэтае Зямлі.
Але ж і той, хто вельмі сябе любіць
І беражэ і тое, што гаўно,
Вось гэтым самым ціха сябе губіць,
Ці ўжо згубіў - аднойчы і даўно.
Ён лічыць вершы, колькі напісаў іх,
І памятае кожны свой радок
З каравых нават, нават з самых даўніх.
Такі - паэт? Але ж ён - не прарок.
А быць прарокам, значыцца, ўглядацца
У голы лес асенняе журбы
І жыць, і піць, і, калі ўжо, ябацца,
Нібы пад ветрам - золата вярбы.
03. 11. 2026 г. у 05. 01, Радашковічы
О, колькi iх, што талент загубiлi...
© Copyright: Юрий Боровицкий, 2026
Свидетельство о публикации №126110301000
Свидетельство о публикации №126110301000
Рецензии