Восень, і вербачка ў садзе ля хаты.
Кропля сарвалася з хісткай галінкі,
А за яе, як за шанец астатні,
Моцна ўчапіўся канец павуцінкі.
Вербачка ценькая, гнуткая сціпла
Скінула лісце, каб рана вясною
Зноўку такая магчымасць узнікла:
Коцікаў выпусціць белых на волю.
Потым букецікі з гэтых сцяблінак
Будзем вязаць, упрыгожваць, вядома,
Каб, праслаўляючы Бога ў малітвах,
Вербу ў Нядзелю прыносіць дадому.
З даўніх часоў садзяць вербачку людзі.
Вербачка - сімвал вясны абуджэння
Ў садзе вятры, халады перабудзе,
Перазімуе - не маю сумнення.
Вербачка
© Copyright: Марина Ковалёнок, 2026
Свидетельство о публикации №126110208205
Свидетельство о публикации №126110208205
Рецензии