Адышлi залатыя дзянечкi
Развiталася бабiна лета.
Сталi доугiмi цемныя ночкi.
А душа у жаль i у смутак адзета.
Плача дождж на двары, не сцiхае,
Нiбы хоча нам нешта сказаць.
Вецер хмаркi па небу ганяе
Песню восенi будзе спяваць.
I ляцяць разам з iм усё лiсточкi,
Што на землю упалi калiсь.
Шапацяць голлем дрэвы, кусточкi.
Песня восенi льецца увысь.
Гэта гiмн пра любоу i надзею,
Што вяртаюцца з выраю зноу.
Хай зямля зiмой пасядзее,
Але дачакаецца новых абноу.
Загучаць ужо новая песнi.
Сонца у ладкi запляскае у такт.
Птушкi зноу прыляцяць на прадвеснi.
I аб'явяць кароткi антракт.
Адпачнуць з дальняй,доугай дарогi.
Знойдуць родны сэрцу куток.
Зробяць моцныя у хаце парогi.
I адчыняць у дзверах замок.
I звiняць ужо новая песнi.
А зямля адраджаецца зноу.
Быццам дрэвы i кветкi ускрэслi.
А кiруе святам Любоу!
Восеньскае
© Copyright: Светлана Стешиц, 2026
Свидетельство о публикации №126102606400
Свидетельство о публикации №126102606400
Рецензии