Я не люблю лістапад,
Ён для мяне нейкі змрочны.
Смутку і жальбы чую набат,
Імглою засцелены вочы.
Я не люблю лістапад,
Шчыміць мне сэрца зноўку.
Памяці светлай нясу я пагляд
Туды, дзе матуля далёка.
Я не люблю лістапад,
Голыя дрэвы марнеюць.
Нібы душы несуцішны разлад
Вецер па свеце разносіць.
Я не люблю лістапад,
Дні карацеюць прыкметна.
Час адматаць хачу назад,
Дзе мамы ўсмешкі прыветны.
Я не люблю лістапад,
Дождж па шыбіне лунае.
У шэры гляджу далягляд,
І сэрца ад болю сціскае.
Я не люблю лістапад,
Ён мне пра многае скажа.
Той незагойны мой след,
Што з мамаю стаў развітаннем.
Я не люблю лістапад,
Ды ў памяці матчыны словы:
«Колькі б ні выпала перашкод,
Трэба жыць светла, нанова».
Я не люблю лістапад,
Але праз смутак і стому
Зорка матулінай ласкі гарыць
І асвятляе дарогу...
Я не люблю лiстапад...
© Copyright: Левчук Светлана Михайловна, 2026
Свидетельство о публикации №126102202786
Свидетельство о публикации №126102202786
Рецензии