Здаецца мне, што чым раство блiжэй...

***
Здаецца мне, што чым раство бліжэй,
Тым зайздрасць нават большай можа быць,
Бо кожны хоча быць і разумней,
І лепей за цябе ён хоча жыць.

Калі ж жыве ён горай за цябе,
Тады ён лічыць, што табе ўсё з неба
Звалілася, а ён усё грабе,
Працуе, каб хоць мець кавалак хлеба.

О, як прыемна ім абгаварыць
Цябе, твае паводзіны і грошы,
Пашкадаваць, што ты не ўмееш жыць,
Хаця калісьці быў  і ты харошы.

Ну, што ж, калі шанцуе нам не ўсім,
Затое працай цяжкай здабываем
Сабе на хлеб, на хату, на кілім,
На ўсё, што мы штодзённа спажываем.

А ён усё спускае па жыцці.
Прапіў, відаць, ён не адну кватэру.
Бог з ім, пара на працу нам ісці
Ў сваю "непаэцічаскую" сферу...

Здаецца мне, што чым бліжэй раство,
Тым больш табе зайздросцяць і не любяць
Ні слоў тваіх, ні вершаў хараство,
Хіба што толькі ў чым цябе асудзяць.

Чым ганарыцца ім? Што ты - паэт?
Усе паэты - п'яніцы як след.

19. 10. 2026 г.