***
Светлай памяці маёй дзядны
Анастасіі Пракопаўны Скопіч
Устаў у шэсць. Еў яблычак. Маліўся
(У цёткі Насці гэтаму вучыўся).
Пашле было матуля па каня
Мяне да іх шчэ на дасвецці дня:
У дзверы грукну там, ці мацюкнуся,
Зайду у хату, цётцы усміхнуся.
Яна маўчыць. На ўколенцах стаіць
І б'е ілбом у чыстыя масніцы.
Стаю. Маўчу. Хіба што памаліцца?
Малюся й я. На "Тайную вячэру"
Гляджу ў куце. І Богу свайму веру...
Ўстаю у шэсць. Ем яблычак. Малюся.
Стары як пень, а ўсё яшчэ вучуся...
17. 10. 2026 г. у 6.57 раніцы, Радашковічы
Устау у шэсць. Еу яблычак. Малiуся...
© Copyright: Юрий Боровицкий, 2026
Свидетельство о публикации №126101701306
Свидетельство о публикации №126101701306
Рецензии