Тадеуш Холлендер. Ива

Оставлю мысли, стану непохожей

На все деревья ивой остролистой

У берега реки, спроси прохожий,

Как зацветаю я, скажу – пушисто.

 

Да. У реки чешуйчатобурливой

В забвении зеленом утопаю,

А путникам - ведь бессловесны ивы -

Шуршанием листвы я отвечаю.


 

Бежит поток стремительно и бурно,

Стирает, обтекая, камень склизкий,

Взор холодит он синевой лазурной…

Жить – зеленью к нему склониться низко.

 

Припасть к реке и пить неутолимо,

Пить из нее, плыть, повинуясь струям,

Шум листьев и воды несётся мимо,

Но берег мой навечно неминуем.

 

Tadeusz Hollender (1910 – 1943)


Wierzba

Kwitn;; na brzegu – rzecz niepospolita,
burzliwe my;li wymieni; na li;cie,
gdy najzwyklejszy cz;owiek mnie zapyta
– jak pragniesz rosn;;? – odpowiem – puszy;cie.

Tak. Gdzie; na brzegu szumno;uskiej rzeki
w zielonym, bystrym uton;; rozumie,
i je;li – drzewo – spotkam si; z cz;owiekiem,
nie rzec nic s;owem, tylko li;;mi szumie;.

A ni;ej – wartko, i bystro si; toczy,
w;d p;ynne szkliwo ;ciera ;liski kamie;,
b;;kitny b;;kit g;aska ch;odno oczy...
– ;y; – to zielono wd;; sp;ywa; strugami.

Dotyka; wody, pi; z ruchliwej ;ciany,
li;;mi, wodami, ca;; rzek; – p;yn;;.
– Pniem sobie rosn;, szumem wymijany,
a li;;mi mijam, by nigdy nie min;;.


Рецензии