Тадеуш Холлендер. Ива
На все деревья ивой остролистой
У берега реки, спроси прохожий,
Как зацветаю я, скажу – пушисто.
Да. У реки чешуйчатобурливой
В забвении зеленом утопаю,
А путникам - ведь бессловесны ивы -
Шуршанием листвы я отвечаю.
Бежит поток стремительно и бурно,
Стирает, обтекая, камень склизкий,
Взор холодит он синевой лазурной…
Жить – зеленью к нему склониться низко.
Припасть к реке и пить неутолимо,
Пить из нее, плыть, повинуясь струям,
Шум листьев и воды несётся мимо,
Но берег мой навечно неминуем.
Tadeusz Hollender (1910 – 1943)
Wierzba
Kwitn;; na brzegu – rzecz niepospolita,
burzliwe my;li wymieni; na li;cie,
gdy najzwyklejszy cz;owiek mnie zapyta
– jak pragniesz rosn;;? – odpowiem – puszy;cie.
Tak. Gdzie; na brzegu szumno;uskiej rzeki
w zielonym, bystrym uton;; rozumie,
i je;li – drzewo – spotkam si; z cz;owiekiem,
nie rzec nic s;owem, tylko li;;mi szumie;.
A ni;ej – wartko, i bystro si; toczy,
w;d p;ynne szkliwo ;ciera ;liski kamie;,
b;;kitny b;;kit g;aska ch;odno oczy...
– ;y; – to zielono wd;; sp;ywa; strugami.
Dotyka; wody, pi; z ruchliwej ;ciany,
li;;mi, wodami, ca;; rzek; – p;yn;;.
– Pniem sobie rosn;, szumem wymijany,
a li;;mi mijam, by nigdy nie min;;.
Свидетельство о публикации №126101108694