Яна не просіць сцежак залатых,
Не патрабуе гучнае пашаны.
Яна жыве ў малітвах немалых,
Дзе кожны дзень за нас перажывае.
Яна як ранак, што прыходзіць ціха,
Калі яшчэ трывожыцца душа.
І ад яе лагоднае ўсмешкі
Святлейшым робіцца зямны наш шлях.
Яна збірае росы на світанні,
Каб сэрцы нашы чысцінёй паіць.
І вучыць нас праз радасць і чаканне
Любіць людзей, прабачыць і цаніць.
На твары маці час малюе лініі,
Бы рэкі, што праз лёсы працяклі.
У кожнай з іх і клопаты, і мары,
І дні, што дзецям цалкам аддалі.
Яна не кажа пра сваю трывогу,
Хавае боль за шчырай цеплынёй.
І нават здалёк матчыныя словы
Нас суцяшаюць ціха над зямлёй.
Пакуль матуля ёсць, не гаснуць зоры,
І свет трымае мудрасць дабрыні.
Яна для нас крыніца і апора,
Святое слова вечнае ў жыцці.
Матулi
© Copyright: Левчук Светлана Михайловна, 2026
Свидетельство о публикации №126101105173
Свидетельство о публикации №126101105173
Рецензии