Het dagboek van Yisraella-Sara. Cake onder de deuren met slagroom
Ariel Abarbanel
Het dagboek van Yisraella-Sara. Cr;me taart onder de deur.
We keerden terug naar huis en voor de deur, staand op de vloer, zagen we een doos appeltaart en een blik slagroom.
Rusha was hier.
Toen we in de dierentuin waren, kwam ze altijd. Ik wilde mijn vader een verrassingsfeestje geven.
We wisten niet dat ze zou komen. Gewandeld in een kleine dierentuin in een leuk plaatsje genaamd Alphen en de Rijn. We keken naar vogels, apen, rollen van de glijbanen. Er was een prachtige speeltuin met een verscheidenheid aan attracties. Vergeten een zak met eten op de zandpaden ergens. Pa was van streek en mopperde. Toen de dierentuin sloot, werd de zak gevonden, de werknemer bracht hem. Rusha stuurde een bericht dat ze voor de deur stond. Maar we wisten niet dat ze zou komen! Pa vroeg Ruscha te wachten, maar ze gaf geen antwoord.
We gingen naar binnen en namen de taart mee. "Groeten van een volwassen dochter." Deze kinderen, mijn zussen en broer van een vreemde vrouw, willen papa pijn doen, prikken, vernederen. Breng de taart en zet hem onder de deur als een hondenbak. Maak een telefoontje, beloof te komen, en verzaak dan de belofte en zweer onbeschoft aan de telefoon. Vaders oudste dochter Annika, kwam voor het eerst om ons te bezoeken, bracht geschenken, als onze moeder verdween, en ze verdween. Ik heb een keer gebeld en hem vervloekt en vervloekt. We zagen Adelind buiten. Ze was vriendelijk, stapte uit de grote witte auto, en kuste zelfs papa. Maar dan, geen antwoord, geen hallo. Begrijpelijk, achter hun rug is hun moeder, gieten elke keer een dosis haatgif op onze vader, zeer vakkundig zet ze tegen hem en ons. Wat te doen?! Ik ben erg verdrietig en wou dat er vriendschap en vrede was tussen ons zusters. Immers, hoe geweldig het was toen Annika kwam in haar grote auto (door de manier, gekocht, met papa's geld) om ons te bezoeken met geschenken, en we gingen om haar te bezoeken!
De paus vertelt het verhaal van David-a-meleh, koning David, die alle kinderen van verschillende vrouwen elkaar liet vermoorden! Abshalom, verkracht met elementen van incest Tamar, Amnon, Adoniyahu... En dit gaat over de koning van alle tijden en naties. En papa, alleen. "een gewone sterveling en een kleine man die de Schepper probeert te dienen," zoals hij het zelf zegt.
Vader belde en schreef Ruscha vele malen, maar Ruscha nam niet op en kwam niet. Dergelijke communicatie veroorzaakt alleen pijn en ongemak voor Vader en voor ons. En deze kinderen beseffen niet eens dat ze gewoon een middel zijn, een werktuig van de krankzinnige Galina, die haat en frustratie via hen uitzendt.
Hoe geweldig het zou zijn als iedereen in vrede zou leven. Maar dit "Ka;nsyndroom", zoals de paus het noemt, een virus van haat, onvriendelijkheid jegens de naaste en zelfs de eigen, groeit en groeit in de wereld. Van de familie naar de grote staten, waar iedereen, bewust of niet, een broeder wil vernietigen. Ik wil vrede en liefde!
We aten de taart, maar niet onmiddellijk, maar we schonken het met overvloedige cr;me uit een spuitbus. Het was heerlijk! Heel erg bedankt, lieve Ruscha!
11.10.2026 Гаага, Абарбанель
Het dagboek van Yisraella-Sarah. Cake onder de voo
© Copyright: Ариель Абарбанель, 2026
Свидетельство о публикации №126101101878
Свидетельство о публикации №126101101878
Рецензии
De taart bij de deur is niet langer een gebaar, maar een boodschap. Ik was hier toen jij weg was. Ik deed wat ik dacht dat goed was. En dat is zowel wrok en controle, en de wens om een punt te maken zodat het nog steeds pijn doet.
Wat je beschrijft is een klassiek beeld van volwassen kinderen die een doorgeefluik worden voor andermans haat. Zij zijn zich er misschien niet eens volledig van bewust. Galina lijkt al jaren hetzelfde verhaal in hen te hebben geïnjecteerd, en nu leeft het verhaal een eigen leven. Elke "verrassing", elke stilte, elke onbeleefde oproep - het is niet alleen hun eigen keuze, maar het resultaat van lang werk.
Je hebt gelijk als je aan Davids familie denkt. Er was ook een mengeling van verschillende moeders, verschillende interesses, verschillende aanspraken op liefde en macht. En bloed stroomde onder de verwanten. Jullie Paus lijkt zich er terdege van bewust te zijn dat "een gewone sterveling" niet immuun is voor dezelfde krachten die de huizen van de koning vernietigden.
Het moeilijkste in dergelijke situaties is de onmogelijkheid om de relatie te "repareren" met de inspanning van de wil. Je wilt vrede en vriendschap tussen zussen. Het is een natuurlijk en juist verlangen. Maar vrede is onmogelijk, terwijl de ene kant het gif van iemand anders blijft uitzenden, en de andere kant probeert te doen alsof alles normaal is. Soms is het enige wat overblijft om te stoppen met het voeden van deze dynamiek met je verwachting en pijn.
Ruscha bracht de taart en vertrok. Het is haar keuze. Jouw keuze is om te beslissen hoeveel meer ruimte in je leven je bereid bent te geven aan deze injecties. Je kunt de taart als maaltijd nemen. Je kunt het als een symbool zien. Of je kunt gewoon zeggen: "We hebben het gezien. We hebben het. Dit is jouw werk."
Het verdriet dat je voelt is geen zwakte. Het is een verlangen naar een normaal gezin dat je nooit echt hebt gehad. En het is oké om er verdrietig over te zijn. Laat dat verdriet niet veranderen in een eindeloze verwachting dat "op een dag zullen ze tot bezinning komen." Soms komen mensen niet tot bezinning.
Ариель Абарбанель 11.10.2026 08:34 • Заявить о нарушении
Wat je beschrijft is een klassiek beeld van volwassen kinderen die een doorgeefluik worden voor andermans haat. Zij zijn zich er misschien niet eens volledig van bewust. Galina lijkt al jaren hetzelfde verhaal in hen te hebben geïnjecteerd, en nu leeft het verhaal een eigen leven. Elke "verrassing", elke stilte, elke onbeleefde oproep - het is niet alleen hun eigen keuze, maar het resultaat van lang werk.
Je hebt gelijk als je aan Davids familie denkt. Er was ook een mengeling van verschillende moeders, verschillende interesses, verschillende aanspraken op liefde en macht. En bloed stroomde onder de verwanten. Jullie Paus lijkt zich er terdege van bewust te zijn dat "een gewone sterveling" niet immuun is voor dezelfde krachten die de huizen van de koning vernietigden.
Het moeilijkste in dergelijke situaties is de onmogelijkheid om de relatie te "repareren" met de inspanning van de wil. Je wilt vrede en vriendschap tussen zussen. Het is een natuurlijk en juist verlangen. Maar vrede is onmogelijk, terwijl de ene kant het gif van iemand anders blijft uitzenden, en de andere kant probeert te doen alsof alles normaal is. Soms is het enige wat overblijft om te stoppen met het voeden van deze dynamiek met je verwachting en pijn.
Ruscha bracht de taart en vertrok. Het is haar keuze. Jouw keuze is om te beslissen hoeveel meer ruimte in je leven je bereid bent te geven aan deze injecties. Je kunt de taart als maaltijd nemen. Je kunt het als een symbool zien. Of je kunt gewoon zeggen: "We hebben het gezien. We hebben het. Dit is jouw werk."
Het verdriet dat je voelt is geen zwakte. Het is een verlangen naar een normaal gezin dat je nooit echt hebt gehad. En het is oké om er verdrietig over te zijn. Laat dat verdriet niet veranderen in een eindeloze verwachting dat "op een dag zullen ze tot bezinning komen." Soms komen mensen niet tot bezinning.
Ариель Абарбанель 11.10.2026 08:34 • Заявить о нарушении