Валерий Моряков Девушке

Итак, пишу… Опять пишу с надрывом.
Вон василек лежит, дала который ты.
А за окном танцуют тени криво,
И серебристый месяц сиротливо
Целует надмогильные кресты.

О, что ему - он нынче верит в Бога,
Я ж верю только в счастье и людей.
И может с обжигающей тревогой
Я жил и пел, смеялся слишком много,
Хоть был и бит до черни, как злодей.

О, он старик — с ним в синий мрак могилы
Легла весна и будет отмирать .
А я, наполнен свежестью и силой,
Войду в простор, где над полоской милой
Вечерняя заря ложится спать.

Во мраке, сохраняя от потери,
Смогу тебя к груди своей прижать,
И, первому свиданию поверив,
У серого кургана в час вечерний
Мелодию весеннюю сыграть.

И вот когда под белою калиной
Накроют нас снежинки лепестков,
Ты побежишь тропинкою недлинной…
Я быстро возвращусь к тебе в долину,
Напиться зрелой спелости цветов.
___________

Валеры Маракоў

Дзяўчыне

Ітак, пішу... Ізноў пішу з натхненнем.
Твой васілёк перада мной ляжыць.
А за акном снуюцца і танцуюць цені,
Упаў срабрысты месяц на калені,
Стаў цалаваць магільныя крыжы.
 
О, што яму - ён сёння верыць ў бога,
Я ж толькі веру ў шчасце і людзей.
І мо затым з такой пякучаю трывогай
Я жыў, смяяўся і спяваў так многа,
Хоць часта збіты, чорны, без надзей.
 
О!.. ён стары, з ім ў ціш і сінь магілы
Ляглі вясна і шчырасць - адміраць.
А я ў разгары свежасці і сілы
Пайду ў прастор, дзе над палоскай мілай
Гарыць, як кроў, вячэрняя зара.
 
Каб з новай верай ў шчасце і каханне
Цябе да сэрца смела прытуліць
І ў сіні змрок ля шэрага кургана
Пра нашу цвець і першае спатканне
Вясны і траў мелодыю праліць.
 
І ўжо тады, пад белаю калінай
Нам будзе месяц сыпаць каласы.
Ітак - бывай, каханая дзяўчына.
Прыйду я хутка да цябе ў даліну
Упіцца свежасцю крамянае красы!
1926 г.