Вяртанне Багушэвiча

              На гэтай сцяжыне не скончыцца лёс...
              Мяне напаткала цяжкая навала...
              Чаму і навошта мяне ты занёс
              У Край, дзе бяда панавала...


     ___________________________________



І вось я тут, мае бары і вёскі,
Мая Зямля, павеці і дамы,
Мой просты Люд пад пільным зрокам боскім
Дасюль лядашчы і зусім нямы...

Спадзевы ёсць, яны сілкуюць сэрца,
Няхай адзін, але усё ж нясу
Скарбонку, што цяжарам вам здаецца,
Ў якую кожны запусціў пазур.

І вось яна ў грудзёх маіх нязграбных
Шчыльней да сэрца туліцца ад іх,
Яна зазнала столькі плётак звадных,
Абразлівых праклёнаў і дурных...

А сколькі кпінаў, далібог, не злічыш
Пакінулі на ёй свае сляды,
Амаль ушчэнт раскрышана аблічча,
А нешта ўсё ж трымае ад бяды...

Для вас я назапасіў словаў мноства,
Збіраў аскепкі іх па ўсёй зямлі,
У кожнай хаце слухаў пагалоску
І кожны ейны гук рабіў сваім.

Я зазіраў ў старыя палімпсесты,
У летапісы, хронікі часоў,
Каб іх схаваць у гэтым сціплым месцы,
Каб захаваць і адрадзіць ізноў.

І не для ўцехі я скруціў вам дудку-
Ад краю ў край гучыць яе набат.
Язык павінен быць заўсёды гнуткім,
Бо немата адведзена рабам.

І шмат народаў перш згубілі мову,
Пасля скалелі і сышлі ў нябыт...
Не пакідайце ж ўсё, што я здабыў!
Бо самае благое- здрадзіць слову...