Op de veranda. Rusha en Arjusha

Op de veranda. Rusha en Arjusha
Ariel Abarbanel
Kleine Ruscha was dol op wandelen. Op de veranda

Kleine Ruscha was dol op wandelen. Wanneer een van de huisgezinnen een wandeling ging maken, ging zij snel de gang in, en zij was vastbesloten om samen te gaan. Op de wandeling wilde ze onafhankelijk zijn en op de wandelwagen gaf ze de voorkeur aan wandelen.
Ruscha liep langs het pad en toonde een aanhoudende interesse, wees met de vinger naar het object "ugh-gukala" en wachtte tot de naam van het object meerdere keren werd uitgesproken. Daarna ging de wandeling verder.
Ze rende naar voren in belachelijke stappen, stopte, kwam terug en rende weer. De nieuwe ervaringen van de dag en het leren waren voor Ruscha net zo belangrijk als de melk van mama.
Toen ze moe was, ging ze op de trap zitten, zuchtte heel volwassen, en liet haar gids naar een stoel naast haar, en nodigde haar uit om te gaan zitten en te rusten. Daarna ging de processie verder. En toen de wandeling, zelfs voor een volwassene, lang en vermoeiend werd, strekte Ruscha haar armen uit, Knijpte en ontknelde haar vingers: "We moeten de handgrepen nemen." En al op haar handen zat ze en rommelde op de weg terug naar huis.

Op de veranda
Kleine Rusha, mijn geliefde vriendin,
Hij zit op de veranda, staart en praat niet.
Wat zie je, lieverd, voor anderen verborgen,
Voeten kletsen, jurk trekken?

Vogels vliegen voorbij, vlinders fladderen,
De wereld is kleurrijk en vreugdevol voor u.
Mensen lopen langs, ze rijden met hun hoofd
En met een oprechte glimlach eren u.

Je bent op de stap zwaaiend naar iedereen,
Elke persoon die passeert is een vriend voor je.
Laat het gebeuren in het leven, zodat zonder problemen
Voor altijd mensen zijn allemaal vrienden!

12.09.2003. B.o.Z.