Зноу сцежка вядзе праз прастор

Зноў сцежка  вядзе праз   прастор,
Да хаціны, дзе дзяцінства маё пакінула след.
Тут спакой на душы, быццам зорны узор,
Тут вяртаецца вера  ў сапраўдны і светлы  мой шлях.

Запаветныя вокны і бэз пад акном,
Ручнікі на сцяне, пах травы і старой бацькоўскай печы.
Беларусь пачынаецца тут, за сялом,
Дзе лягла на далоні дарога да роднага краю.

Беларуская вёска— мая кроў і душа,
Дзе ў вясковай глыбінцы спыняецца плынь гадоў.
Там сцяжынка ў палях ціха так запрашае  мяне,
У хату бацькоўскую, да самых шчырых слоў.

Гэта сэрца зямлі, што б’ецца ў кожных  грудзях,
Дзе азёры блакітныя водсветам неба гараць.
Як бы далёка нас ні насілі шляхі ,
Мы вернемся сюды, каб свае сілы чэрпаць.

Не згасне ніколі ў акенцы святло спадзявання,
Бо гэта не проста дом — гэта наш духоўны парог,
Дзе кожнае слова, як святое малітвы спяванне,
Ад хваляў жыцця беражэ нас ад зайздросных дарог.

Прыеду  сюды, каб напіцца жывой вадзіцы,
Каб дакрануцца да шыбы, да дрэў, 
Тут хочацца ціха, як птушка, у неба    ўзняцца,
Пачуўшы    пяшчотны і лагодны лад.

Ад хаты да хаты — нітачка лёсу,
Ад вёскі да вёскі — сэрца зямлі.
Мы — дзеці твае, Беларусь, 
Да роднага краю, што нам у жыцці найдаражэй за ўсё  ,
Вяртаемся зноў…
Да бацькоўскай зямлі.

Тут неба вышэй, і далоні ў траве маюць сілу,
Тут вецер нашэптвае казкі пра мінулае зямлі маёй.
Я кожную сцяжынку, што сэрцу нязменна так міла,
Хачу аберагаць, як святыню, з любоўю сваёй.

Нізкі паклон табе, сцежка бацькоўская,
Нізкі паклон табе, неба вясковае…
Я назаўжды твой — сэрцам і думкамі,
Да роднай хаты вяртаюся... зноў... і зноў.