На моём портрете нет лица. Руслан Омаров

Мени суратымда бет джокъду,
Мен башхалагъа тюрлениуден арыгъанма.
Джыл сайын кесин къыйырындан джуууб тургъанды,
Бир кесек сау къалыр ючюнди
Мен башхаланы атларын джюрютгенме,
Терс ауазла бла сёлеше эди.
Андан сора шошлукъ къалды,
Эм бош кёкле бла къумачны чапырагъы.
Мени суратымда-джаланда джарыгъы
Шайтансыз, къарамсыз, бояусузды
Баям, мында джууап барды:
Мен эки бетли уа тюйюлме,
___
На моём портрете нет лица,
Я устал меняться для других.
Каждый год стирал себя с конца,
Чтоб остаться хоть чуть-чуть в живых.
Я носил чужие имена,
Говорил не теми голосами.
А потом осталась тишина,
И лист холста с пустыми небесами.
На моём портрете – просто свет,
Без черт, без взгляда, без окраски.
Может, в этом и есть ответ:
Я – не маска, я – без маски.


Рецензии