Может я уже поэт?

А можа я ўжо паэт?

Аднойчы жонцы я сказаў,
Што вершаў троху напісаў.
Ў рыфму добра пападаю,
І законы  рытму паважаю.
Пэўна, я ўжо паэт,
Пара выходзіць у свет.

Не крыўдуй , скажу табе я:
Ода Ская ў сэрцы тлее.
Байка пра лякарню - цуд,
Іншых  хай не будзе тут.
Толькі  вушы млявы ў мяне,
Маласць, ты папрацуй яшчэ.

Пра каханне я стаў пісаць,
Свае пачуцці праслаўляць.
У сентыменце расплываў,
І ось нарэшце зноў  спытаў:
Ці прыйшла муза ў мой садок,
Альбо дапісаць яшчэ радок.

Нецярплівы творца ты,
Гэта творчыя труды.
А лысіна спакой крадзе,
Ў светлы дзень цябе вядзе.
Заснуць яна табе не дасць,
І думкі пра званне пруць у масць.

Ты ў люстэрка лепш зірні,
Менш галаву ламай і спі,
Пяром натхнёна ты пішы,
Ды аб пашане не тужы,
Ты добрых твораў
людзям дай,
Свой след на свеце пакідай.

Я анямеў ў спасціжэнні,
Мне жонка кажа  суцяшэнні:
Ты слухачоў сваіх хвалюеш,
Калі ім вершы прапануеш,
Бо  пасля твайго вяшчання,
Адно магічнае  маўчанне.

Шукаў я адказ у цішыні,,
Каб праўду знайсці  ў глыбіні.
Скарб ацаніў на добры лад,
Ды не  дужа сабой я рад.
Але мой рытм  яшчэ не заціх,
Ён сілу даст для слоў маіх.

З часам  я зноў сябе спытаў,
Ці я народным ужо стаў?
Даруй, сумнення ў тым няма,
Бо ты Палесся родна дзіця.
З  глыбінкі карані зямлі,
Ў музе  плён і мёд знайшлі..

Зноў думкі свідруюць галаву,,
Ў радкі на паперы іх  кладу.
Пакуль я таю ў лёгкім сне,
Натхненне не міне  мяне.
Напэўна ў сталыя гады,
Паэтам стаць і назаўжды!

Я псеўда -творцаў знаў ужо,
Тытул і зоркі ў  іх жыцці.
Гарэзлівыя ў ночы совы,
Прыватнай чакаюць умовы.
Ўсюды лезлі, дзе маглі,
Вароты бралі без чаргі.

Ды без любові ад народа,
Для іх мастацтва не свабода..
Ён вязнем стаў сваіх рэалій,
Што ў прастаце яму давалі.
З мастацкай выйсці шкарлупіны,
Не змогуць гэтыя майстрыны.

Падсадскія, Уздзенскі раён, Мінская вобласць
22 верасня 2025 г.
Аляксандр Гарбар