Зурбаган. Владимир Пресняков

Джукълайды кёк Зурбаганны.
Тангылыда артында уа уллу джелни
Гюрюлдеген эм гюрюлдегени
Джолун Зурбагъаннга башлайды.
Къаты эм зукку джауун джауады,
Ассоль да къалтырарыкъды,
Дагъыда адамла ангылаяллыкъты тюйюлдюле, ол болгъанмыды
Огъесе джаланда боллукъду

Сагъатлада эки сагъаты
Бизни ёмюрню аман кюнюди
Бир къыз кемени ызындан къарайды
Имбашларын да элтеди, джелден юшюб.
Мен бу заманны сюеме, умутсуз сююб

Кече къурур, кюн да башха кельтиргенча
Толкъун толкъунну ызындан келгенча.
Мен болмазлыкъ дунияда уянырыкъма
Келир заман бла озгъан заманны
Арасында къыз джаланы
Толкъун бла Ассоль чабады.
Кюлкюлю, чёрчек чабады,
Джелпекни юсюнден бир зат да билмейди

Сагъатлада эки сагъаты
Бизни ёмюрню аман кюнюди
Бир къыз кемени ызындан къарайды
Имбашларын да элтеди, джелден юшюб.
Мен бу заманны сюеме, умутсуз сююб

Кёк Зурбаганны джукълатады,
Горизонтну артында уа бораны
Кече къурур, кюн да башха келирча
Толкъун толкъунну ызындан келгенча

Сагъатлада эки сагъаты
Бизни ёмюрню аман кюнюди
Бир къыз кемени ызындан къарайды
Имбашларын да элтеди, джелден юшюб.
Мен бу заманны сюеме, умутсуз сююб
___

Засыпает синий Зурбаган.
А за горизонтом ураган
С грохотом и гомоном и гамом
Путь свой начинает к Зурбагану.
Грянет ливень резкий и косой,
И продрогнет юная Ассоль,
И опять понять не смогут люди,
Было это или только будет.

Два часа на часах, день ненастный не нашего века,
Смотрит девушка с пристани вслед кораблю
И плечами поводит, озябнув от ветра.
Я люблю это время, безнадежно люблю.

Сгинет ночь, и день придет иной,
Как волна приходит за волной.

И проснусь я в мире невозможном
Где-то между будущим и прошлым.
В мире, где девчонкою босой
Вдоль прибоя бегает Ассоль.
Бегает смешная, озорная,
Ничего о парусе не зная.

Два часа на часах, день ненастный не нашего века,
Смотрит девушка с пристани вслед кораблю
И плечами поводит, озябнув от ветра.
Я люблю это время, безнадежно люблю.

Засыпает синий Зурбаган,
А за горизонтом ураган.
Сгинет ночь, и день придет иной,
Как волна приходит за волной.
___


Рецензии