Я боль табе прынес на золку золкім,
Сягоння лье і заўтра будзе ліць,
Аскепак лета быў надзвычай колкім,
Калі я прабаваў яго туліць...
Сырое неба выплакала восень,
Ў далёкі шлях збіраюцца буслы,
Малое бусляня аб ежы просіць,
Яго не возьмуць- ён пабіў крылы...
Пабіў не моцна, проста час няўдалы-
Рызыкаваць не выпадае час,
Бацькі дакладна паляцяць у пары,
Зірнуўшы на яго апошні раз...
З гняздоўя лепей бачыць гарызонты,
Яшчэ выразней бачна ўласны лёс-
Магчыма даляцець да блізкай гонты,
Ды недасяжна глыбіня нябёс...
І першы снег на неакрэплых крылах
Няўмольнай золлю падсумуе скон-
Бацькі ужо даўно сустрэлі вырай,
А ён сустрэў свой непазбежны сон...
Утулены халоднай снежнай коўдрай...
Шкляныя вочы працінаюць час...
Ўтаропіўшыся зрокам ў гарызонты...
Я боль табе прынес на золку золкiм...
© Copyright: Василь Гардзиенак, 2026
Свидетельство о публикации №126091005412
Свидетельство о публикации №126091005412
Рецензии