Каля хаты дуб крылаты
Стаіць раскінуўшы галлё,
НІбы волат той магутны
Ўсё шапоча пра жыццё…
А за ім бярозка сочыць,
Паглядае зпадцішка,
Закахалася так моцна,
Што ня бачыць і дзянька.
А дзянёк такі цудоўны,
Лашчыць сонейка зрання,
Ветрык косы заплятае,
Але хвалюецца яна,
Бо няведае напэўна,
Ці кахае дуб яе,
І турбуецца сардэчка,
І салоўка не пяе...
Ён жа вельмі ганаровы,
Падавай яму царэўну,
Не сумуй па ім,бярозка,
Ён губляе - каралеўну.
Каля хаты дуб крылаты
© Copyright: Людмила Шаблыко, 2026
Свидетельство о публикации №126090806141
Свидетельство о публикации №126090806141
Рецензии