***
Над абуджаным борам
Дожджык дробны імжыць,
А ў бары шызы воран
Будзе крыламі біць.
Узляціць успалошаны,
Сядзе на дрэва,
Луг успомніць някошаны,
Гляне налева,
Потым зіркне направа,
Заўважыць мяне.
Воран мудры, лукавы,
Як цень, прамільгне
І схаваецца ў нетрах
Непралазных лясных.
Скалыхнецца паветра
І абвострыцца слых
У яго і ў мяне...
Над абуджаным борам
Будзе воран лятаць,
Толькі мне ў тым прасторы
Ой, свабодным не стаць...
06. 09. 2026 г.
Над абуджаным борам...
© Copyright: Юрий Боровицкий, 2026
Свидетельство о публикации №126090603526
Свидетельство о публикации №126090603526
Рецензии