Мова родная...

Якія цёплыя у;  роднай мове словы! -
У іх адчую вольны вецер, пах кастра...
У мове -  усяго жыцця  майго высновы,
Дзе словы плённа палымнеюць  і іскраць.

Прыпеу;:
Цячэ крынічанька. Яе крыштальны звон
Гучыць, нібыта песня жау;рукова.
З замілаваннем мне кранае душу ён.
Я - Беларусі сын невыпадкова.

Яна пявуча-паэтычная  - ад калыханкі,
З матулі вуснау;, што пачуу; у; першы раз -
Да слоу; "Санетау;"* і да вершау; Янкі**
Кранае душу чысцінёю, без прыкрас.

Прыпеу;:
Цячэ крынічанька. Яе крыштальны звон
Гучыць, нібыта песня жау;рукова.
З замілаваннем мне кранае душу ён.
Я - Беларусі сын невыпадкова.

Мая краіна -  кропачка у; Сусвеце -
Такі цудоу;ны, светлы, мілы сэрцу край!
Напоу;ніць прыгажосцю сада квецень,
Вясенніх ручайкоу; руплівых вадаграй.

Прыпеу;:
Цячэ крынічанька. Яе крыштальны звон
Гучыць, нібыта песня жау;рукова.
З замілаваннем мне кранае душу ён.
Я - Беларусі сын невыпадкова.

Гаворка родная - адна на у;сёй планеце!
Зрадні ёй меладычнасць італьянскіх слоу;;...
І да яе, з жывой вадой крыніцы,
Нібы са смагай, прынікаю зноу; і зноу;...

Прыпеу;:
Цячэ крынічанька. Яе крыштальны звон
Гучыць, нібыта песня жау;рукова.
З замілаваннем мне кранае душу ён.
Я - Беларусі сын невыпадкова.

24.01.2026  г.