ВОСЕНЬ-28
Леанід ПРАНЧАК
Цішыня, маўклівасць, адзінота.
Журыцца няскошаны мурог.
Першая пажоўклая лістота
Нібы кот, валяецца ля ног.
Прадчуванне росстані і смутку.
Лета, мабыць, добры чалавек
Начапіла зношаную хустку
І глядзіць з-пад выцвілых павек.
Восень, восень, восень,
Мне не дваццаць восем,
Мне намнога болей
Споўніцца зімой.
Восень, восень, восень,
Хмары, а просінь
Над вірлівым лёсам і над галавой.
Дождж начны маю журбу не лечыць.
Заціхаюць словы наўздагон...
Белыя аголеныя плечы,
Сіні, як валошка, парасон.
Восень прытаілася за борам,
Выглядае сцежку да цямна.
– Рана штосьці, – выдыхну з дакорам
І глыну чырвонага віна.
Восень, восень, восень,
Мне не дваццаць восем,
Мне намнога болей
Споўніцца зімой.
Восень, восень, восень,
Хмары, а просінь
Над вірлівым лёсам і над галавой.
31.07.2026
Восень-28
© Copyright: Леонид Пранчак, 2026
Свидетельство о публикации №126083003972
Свидетельство о публикации №126083003972
Рецензии