Нарэшце голас мой
пяшчотай выспеў ,
я адчуваю сэрцам ,
сон не сніцца .
Яна стаіць бы дзіва
ў полі чыстым
альбо ў парку ў
беленькая спаднічцы.
Чаму мне добра?
Мабыць, я кахаю.
Такі малюё лёс увесь час
малюнак.
Да кожнай рыскі
дакрануцца дбаю ,
бы гэта мой суцэльны
паратунак.
Адносін цудам стану
ганарыцца ,
адкрыцца сэрцам перад
белай варта.
Яна мне кажа,
спачувае быццам,
шапоча лісцем
доўга і ўпарта.
Бязглузных думак
чарнату руйнуе,
цыратай шчасця
прынакрые з ветрам .
Яна жывая ,
бо заўжды існуе ,
яна ўносіць смак жыцця
ў паветра.
Беларуская прыгажуня
© Copyright: Людмила Зиновчик, 2026
Свидетельство о публикации №126082502478
Свидетельство о публикации №126082502478
Рецензии