Гляджу ў акно – і сэрца замірае:
З-пад снегу, нібы ў тым цудоўным сне,
Пялёсткі асцярожна распраўляе
Марознік, што ўсміхнуўся зранку мне.
Надзеі кветка, хараством адметная,
Ганец вясны, яе жывы выток,
Глядзела ў вочы – цёплая, прыветная,
І я зрабіў насустрач першы крок.
Рукою дакрануўся, супакоіўшы,
Адчуў: мы нібы родныя ўдваіх,
І гэту блізкасць у душы прысвоіўшы,
Благаславіў і родных, і чужых.
Маўчалі мы, пачуццяў не хаваючы,
Чакалі, калі радасць ахіне.
Я лісце мілаваў, зноў адчуваючы:
Так маці колісь лашчыла мяне.
Марознiк
© Copyright: Владимир Зезюлин, 2026
Свидетельство о публикации №126082101259
Свидетельство о публикации №126082101259
Рецензии